VOORWAARDEN VOOR HECHTING

Het kiezen van het juiste type lijm vereist een overweging in eisen betreffende milieu-, oppervlakte-, uiterlijk- en prestaties.

Adhesie, of hechting, betreft de moleculaire aantrekkingskracht tussen verschillende materialen. Hierbij is het oppervlakcontact is essentieel. De kwaliteit van de hechting wordt, naast schoon, droog en vetvrij, bepaald door de oppervlakte-energie van het substraat. Hoe hoger de oppervlakte-energie, hoe groter de moleculaire aantrekkingskracht. Hoe lager de oppervlakte energie, hoe zwakker deze moleculaire aantrekkingskracht. 

Een grotere moleculaire aantrekkingskracht resulteert dus in verhoogd contact tussen een kleefmiddel en een substraat. Met andere woorden, een substraat met een hoge oppervlakte-energie, waarbij de lijm kan stromen (of “benatten”), is noodzakelijk om een sterkere hechting te verkrijgen.
858aa65c-605b-43f5-b65f-7cbf92dc710a[1]Stel je voor: een auto die al lang niet is gewassen en ‘in de was’ gezet. Wanneer de laklaag vervolgens met water in contact komt spreidt het water zich over een groot oppervlak uit: de laklaag van de auto vertoont een hoge oppervlakte-energie, de moleculaire aantrekking laat het water toe om uit te vloeien. In het geval van een laklaag welke ‘in de was staat’ zal het water, als gevolg van een laag oppervlakte energie, in kleine bolletjes uitrollen. De vloeistof (of kleefstof) stroomt niet uit.

 

De TWEHA lijmen op basis van Silane gemodificeerde polymeren zijn polair en beschikken daarom over een relatief hoge oppervlakte-energie.
Deze lijmen bereiken een optimale eindhechting bij polaire substraten (bijv. glas of metaal) met een relatief hoge oppervlakte-energie.

Kritischer is het gebruik op materiaalsoorten met een lage oppervlakte-energie (apolaire substraten) zoals silicone, polyethyleen en polypropyleen.

0 reacties

Plaats een Reactie

Reageren?
Hieronder kunt u uw reactie achterlaten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *